"Sofa cafe & lunch" w Poznaniu

W Poznaniu, w jednej z uliczek odchodzących od Rynku znajduje się niewielka, przeurocza restauracyjka gdzie można zjeść nie tylko bardzo smaczny obiad, ale też posiedzieć po prostu przy kawie i cieście. Tym miejscem jest „Sofa cafe & lunch” przy ul. Żydowskiej 30. Do zajrzenia tam skusiło nas menu wypisane przed lokalem i na szybie „Sofy”. A proponowane były same pysznie brzmiące rzeczy – krem z buraków, placki z batatów bądź cukinii z fajnymi farszami! Zajrzeliśmy na chwilkę do środka by spojrzeć w menu i… No nie oparliśmy się i zdecydowaliśmy, że jak przyjdzie czas na obiad to jemy właśnie tutaj :)

Wystrój Sofy jest ciekawy. Taki... sielski, ale na szczęście nie przeładowany. Troszkę jak herbaciarnie, ale nie aż tak. A najśmieszniejsza jest toaleta w której leży bloczek karteczek i każdy może przylepić swoją wiadomość dla potomnych. Ależ się trzeba namęczyć żeby napisać coś oryginalnego :) Na pewno ten element jest bardzo oryginalny i... sympatyczny. Widać, że Sofę prowadzą ludzie z poczuciem humoru.

Ponadto panie obsługujące nas były przesympatyczne i bardzo gościnne. I nie złościły się na nas, że w ich lokalu posiedzieliśmy trochę dłużej czekając na pociąg.

Po zajęciu miejsc otrzymaliśmy dwa menu tj. standardowe i dodatkowe, rozgrzewające ;) Długo się nie zastanawialiśmy co chcemy, gdyż decyzję podjęliśmy już w trakcie naszej krótkiej wizyty gdy zapoznaliśmy się z menu. Najpierw zupa krem z buraków z malinami (13 zł), na drugie zaś Maja zamówiła placki z batatów z gorgonzolą, miodem lawendowym i płatkami migdałów (27 zł), ja natomiast poprosiłem o placki z cukinii z polędwiczkami wieprzowymi, karmelizowaną gruszką i sosem z malin (29 zł). Do picia mieliśmy grzany cydr i piwo z wiśniami.

Zacznijmy może od napitków. Mój cydr był pyszny. Pierwszy raz piłam grzany cydr, ale był dokładnie taki jak powinien być. Bo po pierwsze... był cydrem, a po drugie miał dużo przyjemnych dodatków. Naprawdę pycha. Bartkowe piwo było smaczne, ale nie urzekło mnie tak jak cydr.

Ciebie może i nie urzekło moje piwo z wiśniami, ale mnie jak najbardziej ;) Polecam!

Zupa. Zupa była przede wszystkim buraczkowa i bardzo esencjonalna. Po prostu każda łyżka to był burak w bardzo skondensowanej postaci. Aha no i to nie był barszcz tylko krem, więc była też całkiem sycąca. Niewiele wyczułam malin, ale nie szkodzi. Zupa i tak była bardzo smaczna.

Gęsty, esencjonalny i bardzo dobrze rozgrzewający krem buraczkowy :) 

Słuchajcie... ale te placki. Te placki. TE PLACKI TO BYŁO JAKIEŚ MISTRZOSTWO ŚWIATA. Moje z gorgonzolą, miodem i migdałami były pyszne. Na samą myśl cieknie mi ślinka i zjadłabym dużo. Same placki - chrupiące z wierzchu, mięciutkie w środku i bardzo sycące. Dodatki - w najlepszym gatunku. Ale teraz przejdę do czegoś, co mnie absolutnie urzekło w tym miejscu, a mianowicie te placki z cukinii z polędwiczkami wieprzowymi, karmelizowaną gruszką i sosem z malin. To była niesamowita kompozycja. Do placków z cukini podeszłam niechętnie, ale zupełnie niepotrzebnie. Połączenie cukinii, polędwiczek (mięciutkich i soczystych) oraz gruszki i tego sosu to był majstersztyk. Ponieważ porcje były syte, na koniec zostało mi pół placka do dokończenia, ale nie było mowy abym Bartkowi oddała chociaż trochę. Były WY-BOR-NE.

Potwierdzam każde słowo Mai, podane nam placki były naprawdę rewelacyjne. Świetnie upieczone, bardzo dobre w smaku. I do tego te wszystkie pyszne dodatki... :) Aż szkoda, że do Poznania mamy tak daleko i nie możemy ot tak sobie wyskoczyć na te placki ;)

Podsumowując: ceny średnie - nie jakieś najniższe, ale lokal znajduje się 2 kroki od poznańskiego rynku, więc co tu się dziwić. Obsługa - bardzo miła. Jedzenie - cudowne, wyborne i oryginalne. Nic tylko polecać i obiecuję, że następnym razem będąc w Poznaniu na pewno też zajrzymy!

A ja jeszcze trochę pozachwycam się nad pomysłem karteczek w łazience, na których można napisać jakąś mądrą rzecz i przyczepić do ściany (abo sufitu jeśli kto sięgnie)! :) Bardzo fajny pomysł ;)

Read More

Indyjskie smaki w domowej kuchni

Razu pewnego ostatnio kuchnia Lidla nie prezentowała dla mnie i mojej rodziny nic co nadawałoby się do przygotowania jako danie obiadowe. Raczej proponowane dania (były dwie wersje meksykańskiej tortilli, tak dla jasności) bardziej nadawały się na kolację niż posiłek w środku dnia. Zacząłem więc wertować wcześniejsze przepisy, których jeszcze nie szykowałem i po krótkiej debacie i głosowaniu wybór padł na kurczaka z curry i warzywami w sosie kokosowym.

Ja natomiast lubię zasady i skoro Lidl proponuje Mexico to jedziemy z Mexico, no ale dobra ;)

Gotowanie można podzielić na dwie fazy: uszykowanie mięsa i przygotowanie warzyw.

Przy fazie pierwszej, na samym początku niestety poległem (Maja również). Za chińskiego boga nie wiedzieliśmy jak podzielić kurczaka. Kompletnie nie mieliśmy pojęcia jak się za to zabrać. :P Na szczęście obok nas była moja mama i z miną w stylu "ehhh..." nam pomogła i oprawiła kuroka. Potem już poszło o wiele lepiej i po kilkunastu minutach kurczak leżał już w żaroodpornym naczyniu w piekarniku.

Chociaż jeszcze musiałam podzielić nogi na pałki i podudzia. Łamanie nóg to przeurocze przeżycie ;)

Druga faza, czyli zieleninka, nie sprawiła nam problemów. Jedynie marchewka uparcie nie miała zamiaru się ugotować i zmięknąć. W rezultacie trafiła na talerz w wersji "al dente". Nie był to jednak minus dania, mnie się całkiem miło ją nieci chrupało. :)

Niestety niedługo przed podaniem okazało się, że limonka się przypaliła przez co sos stał się goryczkowy. Szczęśliwie moja mama przybyła drugi raz na ratunek i doprawiła, pomieszała i jakoś udało się nieco zdusić gorzki posmak. Tak więc dla przyszłych gotujących: limonkę przed dodaniem albo sparzcie albo obierzcie ze skórki.

Ja się poddałam jak spróbowałam i okazało się, że sos jest po prostu gorzki. Może jestem czuła na ten smak, ale dla mnie był bardzo gorzki. Po magii mamy Bartka był jadalny, ale nadal dla mnie smakował jak klęska kulinarna jednak :P Myślę, że tutaj też miała wpływ patelnia. U Bartka niestety nie ma głębokiej patelni teflonowej i myślę, że ta limonka przypaliła się również ze względu na nieprzewidzianą przez autora przepisu patelnię :P Więc może dobrą radą będzie, by używać teflonowej patelni. (od razu, żeby nie było, że narzekam - u mnie z kolei jest nieprzepisowy piekarnik - bez termoobiegu ;))

Całość już na talerzu:

Gdyby nie przypalona limonka danie oceniłbym bardzo wysoko. Niestety posmak goryczki pozostał (a przez to i lekkiego niesmaku). Generalnie obiad wyszedł i specjalnie na niego narzekać nie można, ale raczej jako całości go nie powtórzę - prędzej samą warzywną część. :)

Będę paskudem i powiem, że mnie to danie jakoś zupełnie nie podpasowało. Robiliśmy już wiele lepszych dań z kurczaka i myślę, że nie ma co do tego wracać :)

Read More

Wiosenno-cytrusowy kurczak

Nie wiem jak u Was, ale u mnie pierwsze ciepłe dni oznaczają koniec mięs w sosie, zasmażanej kapusty i innych zimowych dań. Dla mnie dania, które mają być podawane przy temperaturze powyżej 20 stopni muszą być świeże i w jakimś stopniu orzeźwiające. Dlatego właśnie bardzo się ucieszyłam na udka z kurczaka z cytryną, miodem i zapiekanymi ziemniakami. Dodam, że wybierając przepis pomyślałam, że na udkach więcej mięsa, czyli mniej udek, czyli mniej obierania z kości ;) (wytłumaczenie toku myślowego: u Bartka był pałki i ponieważ jest na nich mniej mięsa niż na udku - musiały być dwie, czyli aż dwie kości do obrania ;))

Oj tak, dzień wcześniej - kiedy to ja szykowałem obiad, strasznie się namęczyłem z odzieraniem kości z mięsa. W przepisie Mai tego nie było, czyli przygotowanie od razu stawało się choć trochę prostsze. Nie, brak tego elementu gotowania sprawił, że uszykowanie dania było o wiele łatwiejsze. ;)

Z ziemniaczkami sprawa jest prosta (o ile ma się dobry piekarnik), bo pieczemy je w ziołach i oliwie. Mój piekarnik niestety nie jest dobry i trzeba go pilnować, jak również na koniec przypiekać funkcją "grill", bo inaczej nic nigdy nie zostałoby upieczone. A ziemniaczki wyglądały tak:

Jeśli chodzi o kurczaka to też dużo roboty nie ma. Trzeba zetrzeć skórkę z cytryny:

Zamarynować kurczaka, następnie go usmażyć (i poddusić):

I voila!:

Przepis bez większych komplikacji i całkiem smaczny. Przede wszystkim bardzo wiosenny i świeży. Oczywiście należy zrobić do niego również sałatę z pomidorkiem i winegretem, ale to akurat żadna filozofia. Myślę, że mogę polecić najbardziej na wiosnę i lato, kiedy każdym kawałkiem skóry wchłania się promienie słońca :)

Obiad wyszedł kapitalny - bardzo smaczny kurczak oraz smakowite ziemniaki. Oczywiście warzywne dodatki też były super. Cytrynowy powiew wiosny w kuchni i na talerzu - zdecydowanie polecam! :)

Read More